Een Diapason d’Or in de balans van vreugde en pijn

Gisteren bereikte ons het bericht dat Psallentes een Diapason d’Or ontvangt van het Franse muziektijdschrift Diapason, voor ons project met ensemble Utopia rond de muziek in de Antwerpse Onze-Lieve-Vrouwekerk, de latere kathedraal. In de wereld van de klassieke muziek is dat een mooie blijk van waardering voor het werk dat we leveren. Het is de derde keer dat we zo’n gouden stemvork ontvangen, maar je geraakt er nooit aan gewend. Erkenning doet gewoon deugd. Dat mag gezegd worden.

Het doet me nadenken over de toekomst van Psallentes. Ondanks een subsidieklimaat dat in deze tijden wat akelig en dreigend aanvoelt, blijven we in die toekomst geloven. Psallentes is nog lang niet uitgezongen. Er zijn nog zoveel mooie projecten die we kunnen en willen realiseren! Die overtuiging proberen we op dit eigenste moment over te brengen in een nieuw subsidiedossier voor de jaren 2028 tot 2032. We doen ons best om te laten zien wat we in huis hebben en wat er ook in de toekomst mogelijk is. Daarna kunnen we alleen maar de vingers gekruist houden.

Intussen zijn er in Vlaanderen twee organisaties, merkwaardig genoeg – maar ook niet toevallig – geleid door dezelfde directeur, die Psallentes al jaren flagrant negeren. Om precies te zijn: sinds 2018. Dat weegt op onze zichtbaarheid. En wat zou ik hier graag nog wat zwaardere woorden gebruiken. De impact van die houding blijft namelijk niet beperkt tot de programmatie van die twee organisaties. Ze werkt ook door bij andere organisaties, niet de minste, waarvoor we nochtans altijd mooi werk leverden. Een ontmoedigende situatie.

Cultuur is oorlog – een boek van Leo De Haes. De precieze strekking van het boek staat me niet meer helder voor de geest – het is meer dan dertig jaar geleden dat ik het las – maar de titel is me altijd bijgebleven. Waarom is er zoveel oorlog in de cultuurwereld? Gaat het om afgunst, om geld, om eer en roem? Om ego’s die groter worden dan de muziek waarvoor ze zich zouden moeten inzetten? Ik vrees dat het een beetje van al die dingen is.

Daarom doet zo’n Franse erkenning, hoezeer ik zelf ook geneigd ben haar te relativeren, toch erg veel voor onze motivatie om door te gaan. Een gouden stemvork neemt onze zorgen niet weg en maakt ons ook niet minder onrustig over de toekomst. Maar toch! Een doorsnee stalen stemvork weegt zo’n 30 à 40 gram. Goud heeft een veel grotere dichtheid dan staal. Een stemvork van puur goud, met dezelfde afmetingen – gesteld dat je die echt zou willen maken – weegt bijna tweeënhalf keer zoveel. Een gouden stemvork weegt dus flink door als je die in de balans van vreugde en pijn legt.

Bedankt Diapason, Bedankt Utopia, en hoera!

Hendrik Vanden Abeele, artistiek directeur Ensemble Psallentes

Ps. Psallentes is op zoek naar ondersteuners. Voor 11 cent per dag word je lid van de Psallentes Centimeters 2026. Je steunt ons dan met €40 euro voor het lopende jaar. Bovendien krijg je de nieuwe cd ‘Bernardus’ toegestuurd. Wil je ons helpen? Stort dan vandaag nog €40 op rekeningnummer BE62 7340 1182 9561 van Psallentes vzw. Geef ook je naam (indien anders dan op de overschrijving) en adres mee, of/en stuur een mailtje aan hendrik.vda[at]me.com. Eeuwig en één dag dankbaar!

Psallentes vzw geniet structurele ondersteuning door de Vlaamse overheid, en krijgt een jaarlijkse toelage van de Stad Leuven