Eersteklasconcerten met toelichting

Eersteklasconcerten opnieuw, nu met wat toelichting door Hans Van Regenmortel en mezelf. Binnenkort te beleven op AlbaNova te Alden Biesen.

Met dank aan Musica Impulscentrum voor Muziek, Concertgebouw Brugge, deSingel Antwerpen, Muziekkasteel Alden Biesen — en alle betrokkenen binnen die instellingen, in de eerste plaats Hans Van Regenmortel zelf natuurlijk, en Marijn Clijsters; voorts met Emma Van Dobben, Tine Allegaert, Sieglinde Heymans, Benjamin Müller, Indra Boone, Assunta Mandaglio, Georgia Nicolau, Marina Smolders, Lisa De Rijcke, Amelie Renglet, Kerlijne Van Nevel, Michiel Haspeslagh, Gunther Vandeven, Jonathan De Ceuster, Elisabeth Colson, Barbara Somers en Anne-Fleur Inizan. Dank ook aan Esther Ursem, Bianca Van Roosbroeck en Tine Van den Bunder. Camera, interviews en montage Sander Tas.

HVdA, 8 juni 2019

[Friends] Het Zangerscollectief: Samsonmedley

Tijd voor een wat luchtiger intermezzo. Psallentes-oudgedienden Peter Maus en Govaart Haché zijn leden van Het Zangerscollectief, dat hier schittert in een medley Samson-liedjes. Zoals ze zelf zeggen: een ‘trip down memorylane’. Knap!

HVdA 6 juni 2019

Lastige boetes

Griet Teck Lassus de Boetepsalmen Psallentes

Vanaf vandaag kun je in het Concertgebouw Brugge (tussen 14u en 18u, en zaterdag 25 mei 2019 ook bij/na het concert van Vocalconsort Berlin) de film ‘LASSUS de boetepsalmen’ bekijken. Het is een film van Griet Teck, en we zijn uiteraard erg blij er met Psallentes toe bijgedragen te hebben. Voor een heel kleine groep vrouwelijke gedetineerden zongen we enige tijd geleden in het ‘Penitentiair Complex’ te Brugge vijftien verzen uit de Boetepsalmen van Orlandus Lassus. In de film kun je ons enkele van die verzen zien en horen zingen. Daartussen zijn drie gedetineerden in gesprek gegaan met Maud Seuntjens. Het resultaat is indringend, ontroerend, beklijvend — dat soort woorden, waarbij woorden altijd moeilijk blijven om te beschrijven hoe iets op je kan inwerken. Maar oordeelt u vooral zelf: er is geen wedstrijdjury of gespecialiseerd panel nodig om iets al dan niet te smaken. 😉

Wie niet in Brugge geraakt hoeft niet te wanhopen: niet alleen wordt de film ook op het AlbaNova-festival te Alden Biesen getoond, Psallentes zal er de genoemde vijftien verzen live zingen, in een door ondergetekende voor vrouwenensemble omgewerkte versie. Dus: allen naar Brugge, en vervolgens: allen naar Alden Biesen. Zondag 30 juni wordt een prachtige dag.

LASSUS Griet Teck Psallentes

Hendrik Vanden Abeele, 22 mei 2019

 

Eersteklasconcerten (First class concerts for the first grade)

Te zien op AlbaNova te Alden Biesen, op zondag 30 juni 2019: de Eersteklasconcerten van Psallentes en Musica. Dit is een smaakmakertje (camera en montage Sander Tas). Het beste wat je kan plannen is die zondag één van de twee ‘familieparcours’ komen meedoen. Breng je lagereschoolkind(eren) mee, want voor hen (en hun ouders) is het bedoeld. Meer informatie over het festival, waar nog veel meer te beleven is, hier. Tien zangeressen en zangers van Psallentes en zes docenten van Musica begeleiden je negentig minuten lang door het Serene Woud van Vocaliteit. Er wordt geen woord gesproken, door niemand, maar je mag des te meer meedoen: neumen schrijven op magisch papier, imiterend (maar niet intimiderend) zingen, en bewegen in canon — het zit er allemaal in!

‘t Lam Gods en hoe het slaat

Psallentes Gigot d'Agneau met Henk Pringels en Philine Janssens en Hendrik Vanden Abeele 2019

Intussen werkt Psallentes achter de schermen (niet altijd zo) traag maar gestaag verder aan een langlopend project dat in het seizoen 2020-2021 een theaterproductie wordt — het hier eerder al vermelde ‘Gigot d’Agneau’. Naar een idee van Henk Pringels, en door hem uitgewerkt, en muzikaal gebaseerd op ons Triptycha-project (dat muziek in en voor het Lam Gods van Van Eyck weerspiegelt) gaan we met zes zangeressen en dirigent in dialoog met choreografe en danseres Philine Janssens. Hier Philine en Henk tijdens een wandelvergadering te Drongen eerder vandaag. Dit lijkt een vredig tafereel maar vergis je niet: mogelijk zal je door ‘Gigot d’Agneau’ van ‘t Lam Gods geslagen zijn…

Tekst en foto Hendrik Elie Vanden Abeele

Bingen zingen

Psallentes 2019 Hours of Hildegard Second Hour Tutti

Een mens moet al eens zijn/haar zinnen verzetten, en met wat kun je dat beter dan met de deuntjes van Hildegard von Bingen! Alleen al om haar eigenzinnigheid, haar radicaliteit en haar afkeer van machtsspelletjes is dit een vrouw waar we van houden. Maar nog het meest houden we van von Bingen om haar muziek natuurlijk. Dus trokken we vandaag naar ons favoriete kerkje in Wallonië, om daar het tutti-gedeelte van ons ‘tweede uur’ van de volledige opname van de Dendermonde Codex op te nemen. Zo’n dagje Bingen-zingen: het doet deugd, het doet vergeten, je wordt er warm van. Zangeressen van dienst waren (van links naar rechts) Veerle Van Roosbroeck, Sarah Abrams, Lisa De Rijcke, Amélie Renglet en Barbara Somers. In een later stadium werken ook Michaela Riener en Sarah Van Mol nog mee. Voor de cd zelf is het nog even wachten, Hildegard: er zijn nog enkele wachtenden voor je!

Foto en tekst Hendrik Elie Vanden Abeele, 25 april 2019

‘Ons Hildegard’ in een documentaire

Psallentes in The Corporate Coup d'Etat Hildegard von Bingen URSULA11

Gemiddeld een keer per maand krijgen we hier op het hoofdkantoor van Psallentes — er is geen enkel ander kantoor hoor, maar ik vond dat mooi staan: ‘hoofdkantoor’, al helemaal in de context van wat hierna volgt — dus een keer in de maand ongeveer krijgen we een vraag om een of ander onderdeel uit een of andere cd die we uitbrachten te mogen gebruiken in een film of een documentaire. Eén van de meer opvallende gelegenheden waarbij je nu Psallentes in een soundtrack kan opmerken is het eind vorig jaar uitgebrachte ‘The Corporate Coup d’État’, een Canadees/Amerikaanse documentaire van Alfred Peabody.

“Een democratie moet haar burgers, zeker de meest kwetsbaren onder hen, beschermen. En daarin slaagt Amerika steeds minder. Deze onderzoekende en betogende documentaire vermengt inzichten van filosofen, schrijvers en journalisten met de ervaringen van enkele inwoners van de Rust Belt in het Amerikaanse Middenwesten, waar ooit de staalindustrie floreerde, maar waar na sluiting en outsourcing stedelijke gebieden zijn vervallen tot uitzichtloosheid. Juist hier is de aanhang voor Donald Trump groot, aangezien Trump niet beschouwd wordt als lid van de zo verafschuwde gevestigde orde.

Journalist Chris Hedges dateert de oorsprong van de crisis ver voor de verkiezing van Donald Trump. Net als zijn inspirator, de Canadese filosoof John Ralston Saul, beschouwt hij Trump als symptoom en niet als de ziekte. Decennia geleden verkocht de Amerikaanse politiek haar ziel aan het bedrijfsleven en vanaf het moment dat lobbyisten het corporatisme over Washington gingen uitrollen, begon de uitholling van de democratie. Noemde journalist Naomi Klein recent de regering van Trump een ‘corporate coup d’état’, Hedges en Ralston Saul betogen dat die staatsgreep al veel eerder plaatsvond.” (Bron: International Documentary Film Festival Amsterdam)

De makers van de documentaire besloten, naast speciaal gecomponeerde muziek van Michelle Osis, op twee plekken in de film de track ‘Sed diabolus in invidia’ te gebruiken, uit ons succesvolle (en momenteel uitverkochte) album URSULA11: muziek voor het officie van de heilige Ursula, van Hildegard von Bingen.

Hier de trailer van de documentaire (geen Psallentes in die trailer, en de documentaire zelf is voorlopig aan een wereldtournee bezig op documentaire-festivals, zoals vorige week nog te Leuven — nog niet online beschikbaar):

Hendrik Vanden Abeele, 11 april 2019

 

 

 

 

Lassus Penitentiair

Met z’n negenen van Psallentes betraden we vandaag de vrouwenafdeling van het ‘Penitentiair Complex Brugge’. We zongen er fragmenten van de Boetepsalmen van Lassus, met het oog op een documentaire in samenwerking met onder meer het Concertgebouw en Musica. ‘t Is eens iets anders als werkplek. Of het met ons zingen te maken had weet ik niet, maar we werden vlotjes terug vrijgelaten. Meer later!

Tekst en foto Hendrik Vanden Abeele

Mirek forever

Mirek Cerny in memoriam Hendrik Vanden Abeele 2019

Met enige vertraging bereikte ons het bericht dat Mirek Cerny overleden is. Hij werd 76 jaar. Ik kende Mirek niet zo goed, maar we hadden vaak schriftelijk of telefonisch contact, en we kwamen elkaar toch regelmatig tegen, en dat was onveranderlijk een hartelijke, hartverwarmende ontmoeting.

Mirek schreef de allereerste recensie over Psallentes, nu 19 jaar geleden, bij ons allereerste concert, in de kathedraal van Gent. (En ja, hij was zeer enthousiast.)

In de loop der jaren volgden nog veel andere recensies, eerst van concerten (concertrecensies zijn vandaag sowieso eerder zeldzaam geworden) en later vooral van onze cd’s. Toen ik hem begin dit jaar deelgenoot maakte van mijn pamflet tegen de voorgenomen afschaffing van de afdeling oude muziek op ‘het Lemmensinstituut’ (nu LUCA School of Arts – Campus Lemmens), leek dat bij hem een gevoelige snaar te raken. Hij nodigde me uit voor een gesprek bij hem thuis.

Zo kwam het dat ik op maandag 7 januari 2019 bij hem te Dilbeek belandde. Je kan moeilijk hartelijker ontvangen worden dan daar te Dilbeek: zowel Mirek als zijn echtgenote Anjes stonden klaar met verhalen over onder meer de Tsjechisch versierde Kerstboom en hun vakantie in de Oostenrijkse bergen, en met zelfgebakken koekjes. Vol trots toonde Mirek mij zijn grote en ingenieus opgeborgen cd-collectie. En hij wees me op de prachtige foto van Tomáš Masaryk, de stichter en eerste president van het toenmalige Tsjecho-Slowakije. Het artikel dat Mirek over mijn pamflet en over ons gesprek schreef, blijkt nu zijn laatste gepubliceerd artikel te zijn (Tertio, 13 februari 2019).

Nauwelijks enkele weken later, op dinsdag 22 januari 2019, ging ik opnieuw op bezoek bij Mirek en Anjes. Ik kwam terug van CC Westrand in Dilbeek, waar Het Collectief een herneming had gedaan van hun Eersteklasconcerten (in samenwerking met Musica). Het was een van de zeldzame sneeuwdagen deze winter, en zoals gebruikelijk was ik te voet — treinen en stappen, dat is mijn ding. Mijn sneeuwschoenen kon ik in de gang achterlaten en vervolgens stapte ik door het huis van Mirek en Anjes… in Mireks pantoffels.

We dronken koffie (Mirek niet, hij was meer een thee-man; en ik had van bij Koffie Onan hier in Leuven voor hem een zakje speciale zwarte thee meegebracht; en vervolgens toonde hij mij zijn gepersonaliseerde kop (zie foto)) en we aten weer die lekkere zelfgemaakte koekjes. En we keuvelden over het muzikale landschap in Vlaanderen en daarbuiten. Over het Gregoriaans Festival van Watou ook, een festival waar hij aan verknocht was. Over hun en mijn kinderen, over het leven, over ziek zijn en de toekomst.

Slechts enkele weken na mijn bezoek is Mirek dan overleden. Namens mezelf en Psallentes bied ik mijn deelneming aan in verdriet en gemis aan de lieve en energieke Anjes, aan hun kinderen en familie, vrienden en kennissen. In mijn gedachten leeft Mirek voort als de warme, vriendelijke, open en eerlijke man die hij was.

Dankjewel Mirek, Mirek boven, Mirek forever.

Tekst en foto Hendrik Elie Vanden Abeele, 26 maart 2019

Blog at WordPress.com.

Up ↑