Leuven stad met ziel

Filmpje over erfgoed in Leuven. Psallentes komt er niet echt in voor, maar wel a) een lid van onze Raad van Bestuur, b) een trouwe facilitator van Psallentes, c) een toelichting bij het Huis van de Polyfonie, waar Psallentes artist-in-residence is, en d) natuurlijk ook enkele beelden van een van de topmanuscripten gregoriaans uit de Koninklijke Bibliotheek Brussel — in dat laatste geval krijg je ook een blik op de werking van het Leuvense Alamire Digital Lab.

 

Frans Mariman

frans-mariman-te-heverlee-foto-hendrik-elie-vanden-abeele

Zopas bereikt ons het bericht dat Frans Mariman is overleden. Dat is beslist het droevigste nieuws in lange tijd. Hij was een van de grootste gregoriaans-kenners van ons taalgebied en ver daarbuiten — een bijzonder erudiet man. Als dirigent kon hij soms erg streng zijn, zelden echt tevreden, in de eerste plaats over zichzelf. Maar hij lachte ook graag en had een buitengewone interesse in andere mensen.

Ik ben aan hem veel verschuldigd. Op het vlak van het gregoriaans was hij, samen met Roger Deruwe, een soort ‘geestelijke vader’. Frans, ik ga je erg missen.

Wij leven mee met de nabestaanden en wensen hen veel moed in deze trieste dagen.

Hendrik Vanden Abeele, 22 december 2016

PS Sorry, Frans, ik kon geen betere foto van jou vinden. Maar de foto toont je wel zoals je was: met gregoriaans bezig, en in volle toewijding.

Update: hieronder ook een foto, ons bezorgd door Katarina Velghe (zie comments).

frans-en-lucia

Nieuwsflash: Psallentes vzw structureel ondersteund tot minstens 2021

Vlaanderen verbeelding werkt_vol

Zopas raakte bekend dat Psallentes vzw voor de periode 2017 tot 2021 structureel ondersteund zal worden door de Vlaamse overheid, met een jaarlijkse subsidie van €82.100. Alhoewel een stuk lager dan het oorspronkelijk geadviseerde bedrag, ligt deze toekenning anderzijds toch tien procent hoger dan onze huidige jaarlijkse subsidie. We kunnen dan ook alleen maar zeer dankbaar en heel tevreden zijn.

In de context van veel andere sommen die we zien verschijnen voor andere ensembles en instellingen, is ons bedrag aan de bescheiden kant. Maar daar zijn we ook trots op: wij willen mooie dingen maken en harten verblijden, uitdrukkelijk zonder al te veel beslag te leggen op overheidsgeld. Wij geloven dat zo’n uitgangspunt ook de houdbaarheid en duurzaamheid van een cultureel ondersteuningsbeleid versterkt. Daarnaast is Psallentes altijd al naar opzet en werking een klein ensemble geweest — echter steeds met grootse plannen.

We hebben ook gezien dat een aantal collega-ensembles en -instellingen vandaag slecht nieuws kregen. Hen wacht ofwel een strijd met de overheid, ofwel een periode van roeien met de riemen die ze kunnen vinden, of wie weet zelfs ‘boeken dicht’. Wij wensen deze collega’s veel moed in de komende tijd.

Over subsidies is veel te zeggen. In het verleden hebben we het al (te) vaak gezien dat in sommige hoofden ‘subsidie’ gelijk staat aan ‘in de schoot geworpen geld’. Daarop zeggen wij dan: misschien kunnen we overleven zonder subsidies, maar met die subsidies kunnen we veel meer doen, en veel meer mooie dingen doen. Het is goed voor organisatoren, die een voor hen realistische uitkoopsom kunnen bedingen, en het is goed voor het publiek, dat betaalbaar van allerlei vormen van cultuur kan genieten. En het is goed voor de werkgelegenheid: het grootste deel van ons subsidiegeld gaat naar het vergoeden van de prestaties van zangers en zangeressen. Dat wij bij Psallentes vooral werken met zangers en zangeressen ‘van bij ons’ leidt er ten slotte ook toe dat al dit geld ‘bij ons’ blijft circuleren.

We krijgen die subsidies overigens niet zomaar, integendeel: met een behoorlijk hoog minimum aan te realiseren activiteiten, met strenge voorwaarden op elk punt van onze werking, met jaarverslagen en jaarplannen en visitaties en wat er nog zoal komt bij kijken, is onze ‘bewijslast’ behoorlijk hoog. Maar geen probleem: dat houdt ons scherp.

Het past hier uitdrukkelijk te danken voor de inzet van zangers en zangeressen, medewerkers, Raad van Bestuur en Algemene Vergadering. En natuurlijk eren we de blijvende interesse en het steeds groeiende enthousiasme van ons publiek. Psallentes gaat volle kracht vooruit ter verspreiding van fijne muziek uit (vooral) de late middeleeuwen en de renaissance. Mooi!

Hendrik Elie Vanden Abeele, 30 juni 2016

 

Palace of Wisdom voorbereiden

IMG_4346

Vruchtbare dag gehad, met werk aan The Road of Excess leads to the Palace of Wisdom — het project dat we samen met Het Collectief aan het opzetten zijn rond de muziek van zowel Hildegard von Bingen als Galina Oestvolskaja. Met een delegatie zangeressen hebben we een halve dag allerhande dingen uitgeprobeerd, en de andere helft van de dag zaten we met Thomas Dieltjens van Het Collectief weer samen om verder te puzzelen en te knutselen. Het groeit!

Op de foto van links naar rechts: Amélie Renglet, Lieselot De Wilde, Kerlijne Van Nevel.

Foto Hendrik Elie Vanden Abeele

Met Bowie naar Kapiti Island

kaka-kapiti-island-1200

‘Welke vijf platen zou je meenemen naar een onbewoond eiland?’ Je wordt verbannen naar een eiland waar niemand anders woont, en je mag maar vijf platen meenemen. Welke zullen dat zijn? Dat werd me een paar weken geleden gevraagd vanuit een Spaans festival. De directeur van dat festival verzamelt antwoorden op die vraag. Hij gaat er een boek over schrijven, zegt hij — hij stelde de vraag aan tientallen musici. De instructies die hij meestuurde, waren eenvoudig: alleen klassieke muziek, niet je eigen werk in het lijstje zetten, en graag zo origineel mogelijk. Dus geen platgetreden paden.

Als je de opdracht niet te ernstig neemt, zijn de antwoorden niet moeilijk. Het doet er dan namelijk niet zo toe welke je kiest. Gewoon vijf platen uitzoeken die iets speciaals voor je betekenen, en de kans is groot dat je er ook wat aan hebt, daar op dat denkbeeldig eiland waar je alleen zult zitten zijn. In mijn geval, en omdat ik de vraag dus niet al te ernstig nam, kwam ik als vanzelf op een reeksje platen (‘albums’ die ik in eerste instantie als lp’s had, later als cd, en nu digitaal) die ik in vier van de vijf gevallen al sinds mijn prille tienerjaren ken. En ook grijsgedraaid heb.

Op het gevaar af de lezer met mijn keuzes te vervelen, hier dan het lijstje, in willekeurige volgorde — want gelukkig moest ik niet ook nog een rangorde opstellen. Eerst twee Russen. De zesde symfonie van Tsjaikovski, de ‘Pathétique’, maar dan wel met de Berliner Philharmoniker onder leiding van Herbert von Karajan, uit 1964. En de achtste sonate voor piano van Prokofiev, in de uitvoering van Lazar Berman uit 1975. Russische muziek dus, maar dat is eerder toevallig. (Mooi is wel, dat Tsjaikovski zo ongeveer gestorven is toen Prokofiev werd geboren.)

Mijn ouders hadden enkele tientallen lp’s klassieke muziek — niet bepaald een grote collectie — en daar zat die zesde symfonie van Tsjaikovski bij. Geen idee waarom mijn ouders precies die plaat hadden, maar kleine Hendrik vond het geweldig. Het liefst zette hij de zesde van Tsjaikowski op als er niemand in de buurt was, goed luid, en dan stond hij dat grote orkest te dirigeren. Hij was er heel goed in, kende de hele partituur uit het hoofd alhoewel hij die nog nooit gezien had, en de musici van de Berliner deden altijd precies wat hij (nou ja, Karajan dus) van hen verlangde.

De achtste sonate van Prokofiev heb ik als jonge tiener zelf gekocht. Het gele vignet van de Deutsche Grammophon was de enige leidraad bij de keuze van de uitvoering: het was een soort kwaliteitslabel. Ik wou iets pianistieks van Prokofiev beluisteren, omdat ik in die tijd ervan droomde pianist te worden (wat ook zo gebeurd is), en omdat mijn eerste pianistieke succesjes geboekt werden met pianomuziek van Prokofiev. Toen ik aan het eind van mijn opleiding een avondvullend recital-programma moest samenstellen, stond de achtste sonate van Prokofiev dan ook onmiddellijk op het programma. Ik wist al vijftien jaar dat ik dat stuk ooit zelf zou spelen. Met dank aan Lazar Berman.

De drie andere platen die ik wil meenemen naar dat onbewoond eiland? Dat zijn de ‘Llibre Vermell de Montserrat’ van Hespèrion XX; de muziek (van David Munrow) bij de televisiereeks ‘Henry VIII and his Six Wives’; en een mis van John Taverner, op een album waarop ook het Dum transisset sabbatum te vinden is. Drie albums uit de wereld van de oude muziek dus, en dat geeft ook aan hoe ik, alhoewel helemaal op weg om pianist te worden en ook helemaal mee met de romantiek en de pathetiek, met het expressionisme en het machismo van de negentiende-eeuwse en vroeg twintigste-eeuwse muziek, altijd een andere liefde ben blijven koesteren. Oude muziek. Muziek van voor 1600, en als het even kan van voor 1400. Ook daar had ik mijn helden: Jordi Savall en de stem van diens vrouw Montserrat Figueras; de veel te vroeg gestorven David Munrow; en Harry Christophers met zijn The Sixteen — die ik echter het eerst leerde kennen door hun opnames van de koormuziek van Benjamin Britten.

Ik heb de vraag over welke vijf platen ik naar dat onbewoond eiland ga meenemen niet te ernstig genomen. Als ik dat wel probeer te doen, kom ik gigantisch in de problemen. Ten eerste verzet ik me tegen de beperking tot vijf platen. Waarom maar vijf? Mag ik niet gewoon een abonnement meenemen op een of andere streaming-dienst? Of toch minstens een iPodje of zo met mp3-tjes? Er is zo veel fantastische muziek, en daarvan afgesneden worden, het hoogstens nog maar mentaal kunnen afspelen, als je dat al zou kunnen, dat is een martelpraktijk. En ten tweede verzet ik me natuurlijk ook tegen de beperking tot klassieke muziek. Dat is erg twintigste-eeuws, toen men nog sterk dacht in termen van ‘hoge’ en ‘lage’ cultuur, met allerlei varianten erop. Bij mijn vijf platen hoort ook ‘lichte muziek’, zo eenvoudig is het. Dat kan niet anders dan in de eerste plaats Bowie zijn, in mijn geval, maar daarover zo dadelijk meer.

Overigens, wat ga ik op dat onbewoond eiland doen, dan? En helemaal alleen? Daar is een mens toch niet voor gemaakt? Toevallig neemt in mijn hoofd het fenomeen ‘onbewoond eiland’ erg concrete vormen aan. Dat komt omdat ik ooit daadwerkelijk een dag doorbracht op een onbewoond eiland. Echt waar. Ik had het geluk als zanger mee te touren met een dansvoorstelling. We verbleven een volle week in Wellington, Nieuw-Zeeland. Op onze vrije dag maakten we met een deel van de ploeg een uitstap naar Kapiti Island. Dat is een, jawel, onbewoond eiland, vijf kilometer voor de kust van het noordelijk gedeelte van Nieuw-Zeeland, in de Tasmanzee. Het is niet zomaar een rotsje in de zee, maar een volwassen eiland van bijna twintig vierkante kilometer. Alle beelden die bij je opkomen als je aan een onbewoond eiland denkt komen daar op Kapiti samen. Het is een ronduit paradijselijke plek. Veel bossen, met bomen tot dertig meter hoog; een jungle-achtige plantenbegroeiing; enkele prachtige en ongerepte stranden; en het grootste gedeelte van het eiland is voor mensen verboden. De enige bewoners van het eiland zijn dieren: vleermuizen, zangvogels, parkieten, papegaaien, dwergpinguïns, en ook de nationale vogel van Nieuw-Zeeland, de kiwi. Dus als ik naar een onbewoond eiland moet, laat het dan Kapiti Island zijn. Er komen maximum vijftig mensen per dag (dat is daar strikt gereglementeerd), en als ik geen mensen wil zien trek ik wel naar een open plek in het bos wat hogerop.

Ik kan me dus — zij het zeer geïdealiseerd maar misschien hoort dat zo — goed voorstellen dat ik op een onbewoond eiland zou wonen. Althans, voor één dag, en misschien een nacht en dan nog een dag. En weet je wat, dan neem ik die dag mijn vijf klassieke platen niet mee. Ik neem, als het dan toch zo moet met dat onbewoond eiland en die platen, iets mee van David Bowie.

Proberen uitleggen wat die man voor mijn muzikale wereld heeft betekend, is ongeveer zo moeilijk als zeggen waarom ik de spreeuw de boeiendste vogel vind of het liefst een Indische curry eet. Ik kan echter wel zeggen, dat Bowie voor mij tot de top van de wereld van de ‘lichte’ muziek behoort, en dat het die lichte muziek is die me heeft geleerd hoe ik met oude muziek kan omgaan.

Het zit zo. Als je aan klassieke muziek denkt, dan ga je meestal met de allergrootsten aan de slag, zoals Mozart en Beethoven. Of Chopin en Liszt, of Stravinsky. Wat al deze kerels gemeen hebben is, dat zij partituren nagelaten hebben die vrij onomstotelijk weergeven wat ze precies in gedachten hadden. Hun instructies zijn zeer gedetailleerd. Meestal weten we precies met welke noten, op welke toonhoogte, in welke ritmes, in welk tempo, met welk karakter we hun muziek moeten zingen of spelen, en op welke instrumenten. Hoe anders is het in de wereld van de (echt) oude muziek. Een partituur met muziek van Perotinus, uit het vroeg-dertiende-eeuwse Parijs, geeft hoogstens aan welke noten je moet zingen. Maar ritme, tempo, welke stemmen of (zo dat de bedoeling zou zijn) welke instrumenten? Geen informatie. In het geval van mijn specialiteit, het gregoriaans, is het bij de oudste vormen van muzieknotatie zelfs niet duidelijk welke noten je verwacht wordt te zingen.

We moeten dan ook heel anders naar oude muziek kijken. Meer zoals vandaag muzikanten uit het pop- en jazz-milieu naar muziek kijken. Ze komen samen en ze zeggen ‘Wat is ons materiaal, en wie doet mee?’, en ook ‘Laat ons eens zien wat het wordt’. Er is een deuntje, een akkoordschema, en vervolgens moet die muziek letterlijk ‘gemaakt’ worden. Iedere muzikant zet er mee zijn eigen handtekening onder. Een groep muzikanten gaat met andere woorden collectief aan de slag met het materiaal, ze bouwen er aan, ze knutselen.

Ik leerde Bowie vaag kennen toen ik op mijn vijftiende nu en dan op de radio ‘Ashes to Ashes’ of ‘Under Pressure’ hoorde, occasioneel een nog ouder nummer — maar erg bewust was het allemaal niet. Met zijn grote hits van de jaren tachtig (zoals ‘China Girl’, ‘Blue Jean’ en ‘Let’s Dance’), in mijn zeer ontvankelijke tienerjaren, begon ik ook zijn albums te kopen. Eerst gewoon mee met de tijd en telkens het nieuwe materiaal van Bowie kopend, maar later steeds meer met terugwerkende kracht. Zo leerde ik pas in de jaren negentig Bowie’s platen uit de jaren zeventig kennen.

Het mooie is nu, dat ik mijn favoriete Bowie-nummers uit de jaren zeventig en tachtig het liefst beluister in de live-versie uit 2000, meer bepaald het concert opgenomen op 27 juni van dat jaar in het Radio Theatre van de BBC in Londen. Als je een monsterhit als ‘Let’s Dance’ hebt gehad, dan ben je er als rockster toe veroordeeld dat nummertje ook elke keer weer te spelen. Dat doet Bowie die dag ook, maar zowel dat ene numer als de hele set van vijftien nummers waarin het vervat zit, baadt op virtuoze wijze in een weelde van moderniteit, frisheid en snedigheid. Dat is niet alleen omdat Bowie op dat moment, als prille vijftiger, op het toppunt van zijn kunnen staat, maar ook omdat hij als geen ander de kunst verstond rond zich mensen te verzamelen die met zijn muziek raad wisten, die mee knutselden. Topmuzikanten die in hun vakkennis voor geen Janine Janssen of Hilary Hahn moeten onderdoen. Topmuzikanten zoals de in pop-context extreem virtuoze pianist Mike Garson, of Earl Slick met zijn krachtige maar altijd precieze en fijnzinnige gitaarspel, of de kale, blootvoetige, zwarte, en dus ook uiterlijk erg coole Gail Ann Dorsey met haar intense, voortvarende basgitaarklanken.

Bowie en zijn muzikanten hebben in de aanloop naar 27 juni 2000 geknutseld en gerepeteerd dat de stukken er af vlogen, met als resultaat een live-cd die zijn gelijke niet kent. Dat doet de ondergetekende Hendrik het volgende besluiten:

In orde. Stuur me naar Kapiti Island. Ik blijf er twee dagen en één nacht. Ik neem maar één plaat mee. Bowie bij de BBC in 2000. Maar als ik echt de rest van mijn dagen op dat eiland moet slijten, dan neem ik geen platen mee. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat het luisteren naar muziek nog zin heeft, als je niet meer onder de mensen zou mogen of kunnen zijn. Zonder je ogen kan ik de eenzaamheid niet aan. Een platenkast klein of groot heeft dan geen zin meer. Hoogstens zal ik zelf wel zingen. En het deuntje dat dan zal weerklinken daar op Kapiti, dat is (uit Bowie’s laatste plaat, van vlak voor zijn dood enige weken geleden):

In the villa of Ormen, in the villa of Ormen           

Stands a solitary candle, ah-ah, ah-ah

In the centre of it all, in the centre of it all

Your eyes

Hendrik Vanden Abeele

[Deze tekst verscheen op 14 februari 2016 in de festivalkrant Passage III, een organisatie van Trio Goeyvaerts en het Cultureel Centrum van Sint-Niklaas, waar Psallentes te gast was. De tekst is geschreven in opdracht van Pieter Stas, die ‘iets over Bowie’ in de krant wou.]

Photo Credit: New Zealand Department of Conservation (Creative Commons)

Borstvoeding

Fouquet_Madonna

[NL] In het Verenigd Koninkrijk is een merkwaardige polemiek aan de gang over moeders die hun kind in het openbaar borstvoeding geven. De discussie kwam op gang nadat in een sjiek etablissement aan zo’n moeder gevraagd werd borst en kind met een doek af te dekken. Bizar. Maar het deed ons gelukkig wel nog eens een blik werpen op dit prachtige schilderij van Jean Fouquet. Meer over deze thematiek ondermeer hier.

NOTHING HAS CHANGED

I know. This is just slightly off-topic on the Psallentes-site. But on the other hand, I truly believe that this is modern-day plainchant. And it’s an ‘anti-war romance’! “David Bowie has unveiled another brand-new track ahead of his 3CD best-of collection, Nothing Has Changed. Entitled ’Tis A Pity She Was A Whore (and doubtless named in tribute to the 1629 tragedy by Jacobean playwright John Ford) it is a raucous five-minute mesh of melody and discord, an art-rock anti-war romance, gasping under the pack-ice of no-wave sax-squawk, of which the man himself says “If Vorticists wrote Rock Music it might have sounded like this.” Recorded, played and written by David Bowie in his home studio, ’Tis A Pity She Was A Whore is accompanied here by a fan video comprising nothing but Iraq war drone attacks.” (www.mojo4music.com)

Hendrik Vanden Abeele

Dirk Snellings †

Dirk Snellings overleden

Het kwam niet onverwacht, maar het nieuws slaat toch in. Dirk Snellings, de man die Capilla Flamenca wereldfaam bezorgde, is vandaag overleden.

Deze foto nam ik in juni 2012 in Dirks tuin, een paar weken nadat men hem gezegd had dat hij ‘in het beste geval’ nog twee jaar te leven had. Die voorspelling is helaas uitgekomen — hij heeft het nog net iets beter dan ‘best’ gedaan. Een vlugge foto, niet eens de mooiste (en de voorlaatste die ik van hem zou nemen), maar zo zal ik mij hem herinneren: met steeds dat monkelend lachje (naast zijn liefde voor tuinieren, zoals je ziet). En bovenal: altijd in alles het goede gezien, in staat om steeds opnieuw mensen aan te moedigen.

Al aan het eind van de jaren negentig heeft hij mijn interesse in het laatmiddeleeuws gregoriaans en de aanverwante polyfonie dusdanig weten aan te wakkeren dat ik in 2000 het ensemble Psallentes oprichtte. Sindsdien hebben we heel veel samengewerkt, heel veel samen op reis (letterlijk en figuurlijk), vele cd-projecten en concertformules bedacht, zelden langs platgetreden paden. Noodgedwongen werd het de laatste jaren minder, maar ik mag zonder overdrijven stellen dat Psallentes er zonder Dirk Snellings wellicht niet geweest zou zijn.

Om die reden, maar ook om vele andere redenen, zoals zijn exemplarische levenshouding en de vele kansen die hij ook mij persoonlijk heeft geboden: bedankt Dirk, we gaan je heel erg missen. In naam van Psallentes spreek ik hier mijn medeleven uit aan Merle en de kinderen, en aan iedereen die Dirk graag zag.

Hendrik Vanden Abeele

Voetbal, auto’s en bier

Aan het Belgisch Instituut voor de Verkeersveiligheid

Ik heb er grote moeite mee dat er in de verslaggeving rond het Wereldkampioenschap voetbal op de Belgische televisie na elke speelhelft van elke wedstrijd reclame gemaakt wordt voor auto’s, en vervolgens in de praatprogramma’s ook voor bier (via de sponsoring). ‘Supporters weten waarom’, heet dat. Wel, ik weet alvast helemaal niet waarom. Als je er op doordenkt, is dat verschrikkelijk. De wekenlange conditionering op de combinatie agressief voetballen, auto rijden en bier drinken is hallucinant. Op het veld zelf wordt doorgaans ruw, agressief, ‘mannelijk’ gespeeld — het is niet om aan te zien eigenlijk. Vervolgens wordt onmiddellijk na dat soort van gedrag reclame gemaakt voor een flitsende auto, ik geloof met de slogan ‘the power to surprise’. Ik ben ook al hevig tegenstander van zo’n formuleringen. Een auto moet geen ‘power’ hebben, en al helemaal niemand ‘verrassen’. En ten slotte wordt in die macho mannenwereld dan ook nog eens de lust tot het drinken van bier gemaximaliseerd. Als je de uitzinnige supporters zag die gisteren na (en ook al voor) de tweede match van de Belgen werden geïnterviewd, dan bleken die allemaal flink boven hun theewater. Hoe gaan zij midden in de nacht naar huis? Ongetwijfeld niet met de trein. Ik vind het verschrikkelijk, akelig, een schande. Ik weet niet wat jullie hieraan kunnen doen, waarschijnlijk niet veel, maar misschien is er vanuit jullie instituut te denken aan een ‘boodschap van algemeen nut’ waarin uitdrukkelijk opgeroepen wordt om niet te drinken en te rijden? En dan liefst met een heel duidelijk filmpje. In elk geval vind ik het hoog tijd dat er tegen drinken en rijden nog veel strenger wordt opgetreden, maar niet alleen dat: er moet een heel ander soort conditionering plaatsgrijpen, weg van de combinatie hard voetballen, hard rijden en hard drinken. Gisteren nog werd een jonge moeder doodgereden door een dronken chauffeur. Haar drie kinderen, die in de auto zaten, vragen zich af waarom. Weten de supporters het?

Met dank en vriendelijke groet

Hendrik Vanden Abeele (in eigen naam)

Mensen blij maken (Hugo Camps)

English: Pipe and Passport of René and Georget...
English: Pipe and Passport of René and Georgette Magritte-Berger Nederlands: Pijp en paspoort van René en Georgette Magritte-Berger. (Photo credit: Wikipedia)

Uit de column ‘Kunst’ van Hugo Camps, gelezen in De Morgen 24 september 2013.

“Ook in de Septemberverklaring van Kris Peeters weer geen woord over kunst en cultuur. Het dedain van de Vlaamse regering en het Antwerpse schepencollege voor alles wat kwetsbaar en weerloos is, lijkt perfect inwisselbaar.

Schrijvers, schilders, regisseurs… ach, nuttelozen van de nacht.

Terwijl de Vlaamse film internationaal gelauwerd wordt en auteurs als Tom Lanoye en Dimitri Verhulst in tientallen talen verkrijgbaar zijn. Terwijl ook René Magritte horden Amerikanen in het Museum of Modern Art naar adem doet happen. De surrealist ontroert en ontregelt onverminderd met zijn schilderijen en collages.

Peeters zei in zijn Septemberverklaring dat de Vlaamse regering gezorgd heeft voor “dijken van moed tegen de stortvloeden van angst”. Een parafrase van Martin Luther King.

Kunst en cultuur zijn zelf zo’n dijk, meneer de minister-president. Ze kosten en vervuilen minder, inspireren opeenvolgende generaties tot vergezichten.

Maken mensen blij.”

Lees de volledige column van Hugo Camps in De Morgen van vandaag.

One day, Psallentes plainchant will resound during Sunday Assembly’s congregations

Sunday Assembly on Psallentes site, Guardian article

The Guardian, 14 september 2013, Esther Addley:

It started, as a number of the world’s great religions have done, with a small group of friends and a persuasive idea: why should atheists miss out on all the good things churches have to offer? What would happen if they set up a “godless congregation” that met to celebrate life, with no hope of the hereafter?

Eight months after their first meeting in a deconsecrated church in north London, the founders of the Sunday Assembly have their answer: on Sunday they will announce the formation of satellite congregations in more than 20 cities across Britain and the world, the first wave of an expansion that they believe could see 40 atheist churches springing up by the year and as many as 1,000 worldwide within a decade.

From Glasgow, Leeds, Bristol and Dublin, to New York, San Diego and Vancouver, to Perth, Melbourne and Sydney, groups of non-believers will be getting together to form their own monthly Sunday Assemblies, with the movement’s founders – the standup comedians Sanderson Jones and Pippa Evans  – visiting the fledgling congregations in what they are calling, only partly in jest, a “global missionary tour”.

Though he always suspected he was not the only one to regret that his lack of faith excluded him from a church-style community, Jones admits to being a little bewildered by the speed and scale at which his idea has caught on. “When I had the idea for this, I always thought if it was something I would like to go to in London then it was something other people would like to go to in other places.

“The one thing that we didn’t take into account was the power of the internet, and I think even more than that, the fact that there is obviously a latent need for this kind of thing. People have always congregated around things that they believe in. I think people are going to look back at the fact that it didn’t happen as the oddity, not this part.”

Satellite assemblies will agree to the central charter of Jones and Evans’s original gathering – which still meets monthly in central London – and Jones expects them, initially at least, to stick to a similar format, in which a “host” leads several hundred congregants through songs, moments of contemplation and a sermon-like (but secular) talk.

“If we do it in London and there are 400 people who come, that’s brilliant, but if we find a way to help hundreds of people to set one up then we can have a bigger impact than we could ever dream of,” says Jones. Their vision, he says, is “a godless gathering in every town, city or village that wants one”.

Stuart Balkham is one of a small group of Brighton unbelievers who next weekend will hold their inaugural assembly – the theme is beginnings – in a disused church in Hove.

He and his partner went to the London gathering where, he says, “there was just something that clicked”. Part of the appeal was the style of non-worship: “It’s unashamedly copying a familiar Church of England format, so it’s part of the collective consciousness.”

Balkham says he has envied churches the sense of community they can offer, and thinks atheists can learn from the social good that many churches do. “It’s naive to deny that there’s a lot of good that comes out of organised religion, and I think helping in the community is another thing that Sunday Assemblies should be aspiring to unashamedly copy.” (End of quote)

Read the full article here (The Guardian).

Blog at WordPress.com.

Up ↑